حوصله نوشتن ندارم، بیشتر افکارم راجع به "زندگی" فرار هستند، و اینگونه بحث ها را نمی‌توانم به سادگی روی ورق آورم، بحث‌های فلسفی، چون آن موقع خسته و بی حوصله‌ام در نوشتن و اگر بخواهم افکارم را بنویسم، کلافه می‌شوم.

من در لیست کتاب‌ها، در کتابخانه شهر، به دنبال کتابی می‌گشتم از «فردریش نیچه» با عنوان "چنین گفت زرتشت"، که موجود نبود؛
اما بجای آن به کتاب دیگری برخوردم از همین فیلسوف با عنوان "حکمت شادان". بعد از کمی مطالعه متوجه شدم این کتاب قبل از "چنین گفت زرتشت" نوشته شد و به نوعی مکمل آن است.

برای من، این کتاب اولین کتاب مشابه افکارم بود، یعنی نوشته‌هایی که خود آن‌ها را می‌شناختم - با خودم به نوعی درگیر بودم، با آدم‌ها، با "زندگی"، با بودنم، چرای زیستنم، بودن نوع انسان و چراهای بسیار دیگر...
این کتاب برای من خیلی مفید بود، دریافتم که در کدام قسمت راه هستم و چرا اینقدر آشفته ام - کمی بر افکارم مسلط شدم و افکارم برای من واضح‌تر شد.
 

چقدر نزدیک شده‌ام ...
 بله! تا به عمق نروی، به سطح نخواهی رسید!
 

جدا از علاقه شخصی من به این کتاب، تصمیم گرفتم آن را به شما معرفی کنم.
در اصل این کتاب در زمانی نوشته شده که نیچه... خوب اجازه دهید از خود کتاب "پیشگفتار نویسنده" نسخه برداری کنم:

و این هم دو صفحه‌ای است، که نه با توجه خاص، اسکن و در اینجا قرار دادم:

مترجمین: جمال آل‌احمد، سعید کامکاران، حامد فولادوند

با اینکه یک سال گذشته، با اینکه درخواست من رو رد کرده و به من فکر نمی‌کنه، و علاقه‌ای به ازدواج با من نداره.. اما باز هم وقتی دیدمش، فکر می‌کردم همین دیروز بود که با هم صحبت کردیم... وقتی دیدمش آنقدر عادی برخورد کرد که فکر می‌کردم من رو بجا نیاورد.
من آدمی هستم که ازدواج کردن یا نکردن چندان فرقی واسم نداره، حتی گاهی اوقات که فکر می‌کنم، ازدواج رو یه درگیری و دل‌مشغولی می‌بینم و می‌گم مگه آزار دارم خودم رو به دردسر بندازم؛ فکر من این بوده و هست...

یک سال پیش در کتابخانه‌ای با اون آشنا شدم، متصدی اونجاست. برای صحبت مادرم واسطه قرار دادم و قرار شد که ساعتی در محل کارش با هم ملاقات داشته باشیم. اون من رو نمی‌شناخت، وقتی من رو دید، مثل اینکه از قبل جوابی داشت... کوتاه کنم، گفت سن شما از من کمتره و من مایل نیستم (کل زمان صحبت ما در دو بار ملاقاتمون به 1:30 بیشتر نکشید!). چهار سال از من بزرگتر هست، من اینو می‌دونستم، اما برای من مهم نبود. دختری ساکت، از نظر من زیبا، فهمیده، آرام.. گفتم دوستش دارم، گفتم که تصمیمش اشتباست، برای من سنش مهم نیست، حرف من فقط برای امروز نیست...، اما نشد.  اون هم افکاری داره، البته فکر می‌کنم بیشتر قانون داره! شاید هم حق داره، نمی‌دونم، نمی‌دونم... شاید هم تیپ و تحصیلات ی که دارم نظرش رو عوض کرده...

دیروز به کتابخانه رفتم، پس از گذشت یک سال، کتابی لازم داشتم، به همین دلیل رفتم که اول کارت عضویتم رو تمدید کنم. اونجا بود، اینقدر عادی برخورد کرد که فکر می‌کردم من رو بجا نیاورد. نمیدونم چرا، با اینکه یکمی تند برخورد کرده بود و باعث ناراحتی مادرم شده بود، با این حال وقتی دیدمش انگار همین دیروز بود... دوستش دارم... اما نمیدونم چرا... می‌دونم که نه شرایط ازدواج رو دارم و نه می‌تونم و نه می‌خوام که پیشنهاد بدم. یه دختر 28 ساله رو که نمیشه قول فردا، انتظار ماندن و دوست بودن بهش داد،.. با این سن کمتر من!
.

ضمنا، خودم هم واسه فردا، حال چندان درستی ندارم...

موضوع اون چیزی که تو فکر می کنی نیست ..
اصلا موضوع این نیست ...
موضوع چیز دیگر است،
اینکه اصلا، موضوعی نیست!....
  نبوده ...
   و نه هست ...

شاید اگر موضوعی بود
زندگی زیبا تر بود،
 شاید هم چون موضوعی نیست
 زندگی زیباست!

به هر حال سخن این است،
 که اصلا، موضوعی نیست!
نبوده ...
  و نه هست!

مقایسه باعث احساس حقارت یا برتری می شود. وقتی مقایسه نکنی، تمام احساس حقارت ها، تمام احساس برتری ها ناپدید می شود. آنگاه تو هستی؛ تو صرفاً اینجا هستی؛ یک بوته کوچک یا یک درخت بزرگ - مهم نیست؛ تو خودت هستی. تو مورد نیاز هستی. به یک ساقه علف همانقدر نیاز است که به بزرگترین ستارگان. بدون ساقه علف خداوند کمتر از آنی است که هست. صدای مرغ مینا همانقدر نیاز است که بودا؛ اگر این مرغ مینا ناپدید شود؛ جهان کمتر خواهد بود؛ غنای آن کمتر خواهد بود. نگاهی به دور و برت بکن. همه چیز مورد نیاز است. و همه چیز با یکدیگر تناسب دارد. این یک وحدت آلی است؛ هیچ کس بالاتر و هیچ کس پایین تر نیست، هیچ کس برتر، و هیچ کس پست تر نیست. همه به طرز بی همتایی یگانه اند.

شرح
چه کسی به تو گفته که ساقه نی زیباتر از درخت بلوط است، یا بلوط ارزشمندتر از ساقه نی است؟ آیا فکر می کنی بلوط آرزو دارد که ساقه تو خالی چون این نی داشته باشد؟ آیا نی به بلوط حسادت می ورزد که چرا از آن بزرگتر است و برگ هایش در پاییز تغییر رنگ می دهد؟ خود این عقیده که دو درخت خود را با یکدیگر مقایسه کنند به نظر مسخره می آید. اما ما انسان ها ظاهرا به سختی می توانیم از این عادت دست برداریم. بیا با آن روبرو شویم. همیشه کسی هست که زیباتر، با استعدادتر، قوی تر، باهوش تر، یا ظاهرا شادتر از توست. و برعکس، همیشه کسانی نیز هستند که در همه این زمینه ها از تو کمتر هستند. راه پیدا کردن خودت این نیست  که خود را با دیگران مقایسه کنی؛ بلکه باید ببینی آیا از توان بالقوه ات به بهترین وجه ممکن استفاده می کنی یا نه.

مسئله این نیست که من سن کمی برای ازدواج دارم و بنابراین لزومی به صحبت این حرف ها نیست، مسئله این است که من از داشتن یک زندگی مشترک  و تشکیل خانواده دادن بیزارم. و این می شود که آتش زیر خاکستر هردوی مان بر سر موضوئی دیگر خراب می شود ...
به طور کلی موجودی هستم که از سنت ها بیزارم، نه اینکه با آنها کاری داشته باشم، نه، اما اگر کسی از من بخواهد شزکت کنم کفرم بالا میگیرد. از بچه زاییدن این موجودات دو پا که خود را باهوشترین نامیده اند در حالیکه جز تخریب و در درحال از بین بردن این کره خاکی هستند، چیز دیگری ندیده ام متنفرم! خوب بگذارید از اینجا شروع کنم.
بارها بین من و مادرم سر این قضیه زاییدن این انسان های "فقیر" بحث شده است، می گویم:
برای آنها عادت شده است که ازدواج کنند و بعد بزایند. شده عادت..! آخر چرا؟ فکر می کنی این همه مشکلات در اجتماع برای چیست، این همه بیکار، این همه دختر لذت نبرده، پسر لذت نبرده، این همه آواره در کشور، این همه افسرده، این همه نگران از فردا، این همه بی هیچ لبخند، این همه چشمان بی اشک، این همه پوچ، هیچ!

هیچ فکر کرده ای این همه زوج بی خانه و سرپناه، اسیر، که زندگیشان را در دست شخص دیگری می بینند، در دست رئیس اداره خود! برای چیست؟ این همه خاری و ذلت برای چیست؟

هیچ فکر کرده ای این همه وام های مسکن/ساخت خانه ها و آپارتمان ها برای زوج های جوان، زوج ها که هیچ، پدر بزرگ ها و مادر بزرگ ها می شود چقدر بودجه می خواهد!؟ حالا سرمایه هایی را که آتش میزنیم به درک، اما باز هم بر بدبختی انسان ها بیشتر افزوده می شود، هر روز به صورت ضریبی! به ترافیک شهرها، به فقرهایی که به تو آویزان میشوند را ندیده ای! این همه بدبختی و ننگ برای چیست، زاییدن، تولید کردن!...
میزایند که چه بشود. تلاش می کنند، با هزار خوب و بد می سازند، استخوان خورد می کنند، تا چندرقاز به دست بیاورند، کاغذ پاره ای، تا زندگی کنند و از جهان هستی، از انسان هایی که هستند، از زیبایی ها، از نعمت های خداوند لذت ببرند.، اما به یکباره، همه چیز را، زندگی خود و امثال خود را، و جای موجودات دیگری را که حقا استحقاق بودن هستند را به گند می کشند.. مال جمع میکنند، خوب جمع می کنند، اما می خواند به موجودی هدیه دهند!، این لذت حمالی را چگونه می چشند! و بی آنکه فکر کنند ادامه می دهند، یکی پس از دیگری، نسل به نسل. خودشان نمی دانند چرا، چه چیزی بوده است که دیگری را دعوت می کنند (!)، مگر چه کاری برای پدر مادر خود کرده اند که فرزندشان. لذت مادر شدن، لذت پدر شدن، احمق!
من از وقتی که چشم باز کردم، در این کوچه لعنتی بودم. کوچه خودمان را می گویم. اینقدر بچه های قد و نیم قد در این کوچه بود که نگو! حالا همه آنها بزرگ شده اند. مثل این قورباقه هایی که تازه دم زنده اند. بعضی هاشان جفت گرفتند و حتی تولید و برخی دیگر هم در شرف رسیدن به بدبختی هستند، آن بزرگتر از من ها هم در حیاط چهار وجبی خود خانه دیگری ساختند و بچه ای ول کردند... خوب یادم هست که چند سال قبل می گفتم "خوب است، بچه های کوچمان دیگر بزرگ شده اند، تعداد نفرات کم شده اند و کوچه خلوت و ساکتی خواهیم داشت" اما امروز، می بینم، نه تنها وضعیت بهتر نشده، بلکه بدتر.."

موضوع فقط ازدواج کردن یا نکردن نیست؛ از دید من زاییدن انسان ها بر طبق عادت است،

...

دوباره خواهم نوشت...