مقایسه باعث احساس حقارت یا برتری می شود. وقتی مقایسه نکنی، تمام احساس حقارت ها، تمام احساس برتری ها ناپدید می شود. آنگاه تو هستی؛ تو صرفاً اینجا هستی؛ یک بوته کوچک یا یک درخت بزرگ - مهم نیست؛ تو خودت هستی. تو مورد نیاز هستی. به یک ساقه علف همانقدر نیاز است که به بزرگترین ستارگان. بدون ساقه علف خداوند کمتر از آنی است که هست. صدای مرغ مینا همانقدر نیاز است که بودا؛ اگر این مرغ مینا ناپدید شود؛ جهان کمتر خواهد بود؛ غنای آن کمتر خواهد بود. نگاهی به دور و برت بکن. همه چیز مورد نیاز است. و همه چیز با یکدیگر تناسب دارد. این یک وحدت آلی است؛ هیچ کس بالاتر و هیچ کس پایین تر نیست، هیچ کس برتر، و هیچ کس پست تر نیست. همه به طرز بی همتایی یگانه اند.

شرح
چه کسی به تو گفته که ساقه نی زیباتر از درخت بلوط است، یا بلوط ارزشمندتر از ساقه نی است؟ آیا فکر می کنی بلوط آرزو دارد که ساقه تو خالی چون این نی داشته باشد؟ آیا نی به بلوط حسادت می ورزد که چرا از آن بزرگتر است و برگ هایش در پاییز تغییر رنگ می دهد؟ خود این عقیده که دو درخت خود را با یکدیگر مقایسه کنند به نظر مسخره می آید. اما ما انسان ها ظاهرا به سختی می توانیم از این عادت دست برداریم. بیا با آن روبرو شویم. همیشه کسی هست که زیباتر، با استعدادتر، قوی تر، باهوش تر، یا ظاهرا شادتر از توست. و برعکس، همیشه کسانی نیز هستند که در همه این زمینه ها از تو کمتر هستند. راه پیدا کردن خودت این نیست  که خود را با دیگران مقایسه کنی؛ بلکه باید ببینی آیا از توان بالقوه ات به بهترین وجه ممکن استفاده می کنی یا نه.